Οur Paschal lamb, Christ, has been sacrificed
(1 Cor 5:7)
The Jewish Passover, commemorating the liberation from slavery in Egypt,
provided for the ritual sacrifice of a lamb every year, one for each family,
as it is prescribed in the Mosaic Law.
In his passion and death, the Lord Jesus reveals himself as the Lamb of God,
“sacrificed” on the Cross, to take away the sins of the world. He was killed
at the very hour when it was customary to sacrifice the lambs in the Temple of Jerusalem.
The meaning of His sacrifice, He, himself had anticipated at the Last Supper
where he entrusted to us the Eucharist; in the words of the Liturgy of St. Basil
the Great: He condemn sin in His flesh, so that those who died in Adam may be
brought to life in Him… He lived in this world, and gave us precepts of salvation.
Releasing us from the delusions of idolatry, He guided us to the sure knowledge of
…the true God and Father. He acquired us for Himself, as His chosen people, a royal
priesthood, a holy nation.
The Easter proclamation, His victory over death, spreads throughout the world with
the joyful cry of Christ is Risen. Let us say it with our lips and let us say it,
above all, with our hearts and our lives.
The Risen One goes before us into Galilee, i.e. our daily world that we live in, and
He accompanies us along the paths of this world.
Christ is Risen! Indeed He is Risen!
Fr. Nicholas Dassouras
Και γαρ το πάσχα ημών υπερ ημων ετύθη Χριστός.
(Α΄Κορινθίους 5:7)
Το Εβραικό Πάσχα, γιορτάζοντας την απελευθέρωση απ’ την σκλαβιά της Αιγύπτου,
προέβλεπε την τελετουργική θυσία ενός αμνού κάθε χρόνο, έναν γιά κάθε οικογένεια,
όπως προδιέγραφε ο Μωσαικός Νόμος.
Στο πάθος και τον θάνατό Του, ο Κύριος Ιησούς αυτο-αποκαλύπτεται ως ο Αμνός του Θεού,
που θυσιάστηκε στον Σταυρό γιά να καταργήσει τις αμαρτίες του κόσμου. Θανατώθηκε την
ίδια ακριβώς ώρα που, κατά παράδοσιν, θυσιάζονταν τ’ αρνιά στον Ναό της Ιερουσαλήμ.
Τη σημασία της θυσίας Του προέβλεψε ο ίδιος στον Μυστικό Δείπνο, όπου μας παρέδωσε την
Ευχαριστία∙ με τα λόγια της λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου: ηὐδόκησεν (ο Χριστός)
κατακρῖναι τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ, ἵνα οἱ ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀποθνήσκοντες, ζωοποιηθῶσιν
ἐν αὐτῷ… καὶ ἐμπολιτευσάμενος τῷ κόσμω τούτῳ, δοὺς προστάγματα σωτηρίας, ἀποστήσας ἡμᾶς
τῆς πλάνης τῶν εἰδώλων, προσήγαγε τῇ ἐπιγνώσει σοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, κτησάμενος
ἡμᾶς ἑαυτῶ λαὸν περιούσιον, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον.
Η αναστάσιμη διακήρυξη της νίκης Του επί του θανάτου απλώνεται σ’ όλο τον κόσμο με την
χαρούμενη κραυγή: Χριστός Ανέστη! Ας το ανακηρύξουμε, λοιπόν, με τα χείλη μας και
πρωτίστως με τις καρδιές και τη ζωή μας.
Ο Αναστηθείς πηγαίνει πριν από μας στη Γαλιλαία, που σημαίνει στην καθημερινή ζωή μας,
και μας συνοδεύει στους δρόμους αυτού του κόσμου.
Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
Πρωτοπρ. Νικόλαος Δασουράς
